#SPECIALOLYMPICS
In the winning mood
Door Isabel Sipman
Om de twee jaar worden de Special Olympics georganiseerd. Dit is een groot evenement met veel verschillende sporten voor mensen met een fysiek of verstandelijke beperking. Dit jaar vonden ze plaats in Haarlem en mijn G-hockeyteam uit Bemmel, de Giants, deed ook mee. In dit team, spelen ook mijn klasgenoten Anouk, Maarten en Tess van de Monnikskap mee.
Vrijdag
Na een autorit van twee uur kwamen we aan in Noordwijk, vlakbij Haarlem. Daar verbleven we allemaal in een Stayokay hostel. Na school of werk en de lange reis hadden de meesten van ons wat ontspanning en gezelligheid nodig. Een kleine groep besloot mee te doen aan de openingsceremonie van de Special Olympics en ze meeliepen in de parade mee met de vlag van ons hockeyteam en werden toegejuicht.
Zaterdag
Vroeg in de ochtend ging de wekker al om zes uur af, zodat we op tijd zouden zijn voor het ontbijt en bij de hockeyclub in Bloemendaal. Meer dan 20 hockeyteams deden mee, merendeels uit Nederland, maar ook één team helemaal uit Tsjechië. Iedereen was ingedeeld in groepen van 4 en we begonnen met drie korte wedstrijden om te kijken of de niveaus van de teams in de groepen overeenkwamen. Na een lunchpauze begonnen de officiële wedstrijden! We hadden twee wedstrijden te spelen. De eerste was tegen HBS, een team uit de regio, die we met 3-1 wonnen. Dat gaf ons een geweldig gevoel, maar na vier wedstrijden voelden we ons uitgeput. Onze volgende wedstrijd was tegen Hudito uit Delft. Helaas verloren we deze wedstrijd met 1-2 en gingen we met gemengde gevoelens terug naar het hostel voor de volgende dag.
Zondag
Aan het ontbijt om 8 uur was iedereen heel nerveus, maar gelukkig hadden we ook zin in de dag die voor ons lag. Bij het hockeyveld was het nog drukker dan de dag ervoor. Meer mensen kwamen kijken en er was een lokale tv-ploeg aanwezig. Onze eerste wedstrijd zou bepalen of we door zouden gaan naar de finale of niet. Het team uit Ede speelde erg goed, maar we wonnen de wedstrijd met 4-1, waardoor we door waren naar de finale.
Het hele weekend was het weer al een beetje wisselvallig, maar tijdens onze lunchpauze voor de laatste wedstrijd kwam het hard naar beneden. Gelukkig zaten veel van de spelers al in de grote tent, maar niet iedereen had dat geluk. Het was grappig om te zien hoe iedereen die nog buiten was alle kanten op rende om te schuilen.
Toen was het eindelijk tijd voor de finale. Ik denk dat onze supporters nerveuzer waren dan wij. Vier seconden na het startsignaal scoorde Maarten ons eerste doelpunt. Later kreeg Maarten weer de bal en maakte hij nog een doelpunt. Het andere team, Hudito, was ook vastbesloten om te winnen. De ruststand was 2-2. In de tweede helft wist geen van beide teams te scoren. Drie spelers uit ons team werden gekozen om deel te nemen aan de shootouts. Onze keeper deed het geweldig door de eerste twee ballen uit het doel te houden. Onze eerste speler scoorde en toen was het de beurt aan Maarten. Iedereen was stil, als Maarten scoorde zouden we goud winnen. Een paar momenten later juichten we allemaal, de gouden medaille was van ons. Het uur erna was een wervelwind van feestvreugde, veel foto’s maken en de medaille-uitreiking.
Een fantastische ervaring
Het was mijn eerste keer bij de Special Olympics en hoewel het extreem vermoeiend was, was het een fantastische ervaring. Het is fijn dat deze mogelijkheid er is voor mensen die bij regulier niet meekunnen. Alle sporters voelen zich welkom, niemand wordt uitgelachen en iedereen kan zichzelf zijn. Het maakte het nog specialer dat mijn team de gouden medaille won. Als je graag hockey speelt en meespelen in een regulier team net te veel voor je is, dan is G-hockey bij de Giants misschien iets voor jou, we zijn altijd op zoek naar nieuwe spelers!
