#MIJNWERELD


Wat heeft jouw wereld geopend?

Docent aardrijkskunde
Frank Goossen vertelt

Kandinsky College Nijmegen opent je wereld, dat is de slogan die sinds kort op de vlaggen en deuren prijkt. Maar wat betekent het eigenlijk? Hoe jouw wereld voor je open gaat, is voor iedereen anders. Daarom starten we in Kandinsky Nieuws een serie verhalen van docenten, medewerkers en leerlingen, die antwoord geven op de vraag: wat heeft jouw wereld geopend?


Aardrijkskundedocent Frank Goossen, die vele uithoeken van de wereld verkend heeft, trapt af.

Schatkamer

“Mijn afdelingsleider Jasmina weet dat de nieuwe slogan van het Kandinsky College als een rode draad door mijn leven loopt. Daarom verzocht ze mij een stukje te schrijven over wat voor mij de wereld opende. Ik vind het moeilijk om een selectie te maken uit alle ontmoetingen met interessante mensen en gebieden. Dat is bijna net zo moeilijk als de vraag beantwoorden die leerlingen vaak stellen: ‘Meneer Goossen, wat is nou het mooiste land waar u bent geweest?’ Immers, onze planeet is een schatkamer aan culturen, geuren, smaken en landschappen. Het is te veel om in een mensenleven te ontdekken.

Op zoek naar de bron

Mijn eerste eyeopener was de overgang van mijn gesloten dorpje, waar men dialect spreekt, naar de grote stad Nijmegen. Een shock! Niet alleen voor mij destijds, maar nog steeds voor miljoenen mensen die het platteland verlaten om hun geluk in steden te zoeken. Het is nog altijd een bron van discriminatie en uitbuiting.


Een belangrijke rol speelde mijn geschiedenisleraar, meneer Van IJzendoorn, van het SSGN. Hij vertelde ons het geschiedenisboek thuis te laten, omdat er veel onzin en onwaarheden in stonden, zeker met betrekking tot de politionele acties van 1946 tot 1949 in Nederlands‐Indië. Ik denk dat hierin de oorsprong lag om geschiedenis te gaan studeren: ik wilde de waarheid zoeken en weten, op zoek naar de bron! Dat vind ik tot op de dag van vandaag belangrijk, zeker in een tijd waarin fake news aan de orde van de dag is.

"Reizen blijkt altijd weer de beste manier om onderzoekend en nieuwsgierig te zijn naar
de buitenwereld,
en vooroordelen
weg te nemen."

Naar de Sovjet-Unie

Ik koos dus voor de studierichting geschiedenis en aardrijkskunde aan de lerarenopleiding. Dit bleek een schot in de roos. In het eerste studiejaar ondernamen we acht excursies onder leiding van inspirerende docenten, zoals Hans de Jong en Billy Guntermann, Louis Nolet en Gerard Pieters. Ook zij openden mijn wereld. Met name de excursie naar de Sovjet-Unie in 1981 maakte veel indruk. Het opgedrongen vijandsbeeld van de Koude Oorlog bleek ontzettend mee te vallen. We ontmoetten leuke en gastvrije jonge mensen met dezelfde wensen en dromen als wij. In deze tijd werd mijn interesse voor Midden‐ en Oost‐Europa gewekt.

Mister Hongarije

Inmiddels was ik docent op de SSGN. Daar mocht ik samen met collega Eef Willems vele reizen en uitwisselingen organiseren, met als doel de Koude Oorlog-doctrine te doorbreken. Tijdens een uitwisseling in Hongarije ontmoetten we de heer Jeno Véer. Hij moedigde ons aan om een reisstichting op te zetten en zo geschiedde: we richtten Csardas Reizen op. Als ‘Mister Hongarije’ liet meneer Véer ons alle facetten van de Hongaarse samenleving zien. Al snel ontpopten Eef en ik ons als ambassadeurs van Hongarije en stonden we ineens op de Vakantiebeurs in Utrecht! Hongarije opende in die tijd als eerste de deuren voor het Westen en in 1989 was Hongarije het eerste Oost‐Europese land dat het IJzeren Gordijn doorknipte.


Na Hongarije volgden de andere Oost‐Europese landen en de Nijmeegse scholen waar we werkten, bleken een dankbaar proefkonijn te zijn voor Csardas Reizen. De traditie van uitwisselingen en reizen wordt gelukkig op het Kandinsky College voortgezet! Reizen blijkt altijd weer de beste manier om onderzoekend en nieuwsgierig te zijn naar de buitenwereld, en vooroordelen weg te nemen.

"Ik wilde me volledig richten op het ontdekken van onze mooie planeet, onze Pacha Mama, Moeder Aarde."

Fotograaf

Naarmate meer werelden zich letterlijk openden, werd de drang om meer te reizen steeds groter. Vandaar dat ik op 1 januari 2000 ontslag aanvroeg op het Stedelijk Gymnasium. Ik wilde me volledig richten op het ontdekken van onze mooie planeet, onze Pacha Mama, Moeder Aarde. Vanuit Frankrijk en Griekenland opereerde ik als fotograaf om reportages te maken van allerlei uithoeken van onze planeet en zo reisde ik naar meer dan honderd landen. Dat dat ook gevaarlijk kan zijn, bleek in Kashmir en Nigeria: mijn nieuwsgierigheid werd me daar bijna noodlottig. Nieuwsgierigheid wordt niet overal op prijs gesteld, zeker niet als je in de buurt van macht komt.


Na deze avonturen kwam ik in 2010 terug in Nederland, mede door de komst van een mooi gezin. De IND was daar wat minder blij mee: een buitenlandse vrouw en vier kinderen die allen in verschillende landen geboren zijn, dat zorgde voor een rompslomp aan papierwerk en kosten. Uiteindelijk komt alles goed: we zijn blij dat we ons stekje in Kleve gevonden hebben. Inmiddels werk ik alweer zeven jaar met veel plezier op het Kandinsky, waar ik mijn leerlingen vertel over lichtpuntjes als Greta Thunberg, Richard Wolff en Malala Yousafzai. En waar ik mijn best doe om voor mijn leerlingen een stukje van de wereld te openen.”

Wil je ook anderen inspireren?
Deel het via: